از چراغی که بگیرند به نابینایی

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت

در همه شهر به شیرینی من شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود

همه در خاطرم از شاهد رویائی خویش

بگذرد خاطره با دلکشی رویایی

گاه بر دورنمای افق از گوشه ابر