با آن که جهانگیرست شمشیر زبان من

در رمز دهان او سر بسته معمائی

ای عقل وداعم کن خوش خوش که درین ایام

دل می بردم هر روز جائی به تماشائی

از سحر خیالاتم در عرض تمنائی

در گوش دلم تکرار بس راز همی گوید

آن غمزه که می گوید صد نکته به ایمائی