دهانت را چه گفتم هیچ بر من خرده نگرفتی

چو از تقصیر خویشت ساختم آگاه رنجیدی

به کشتن سر بلندم دیر می کردی چه گفتم من

که بر قدم لباس شوق شد کوتاه رنجیدی

ولی این حرف چون افتاد در افواه رنجیدی

ز ره صد ره برون شد غیر و طبعت زو نشد رنجه

چرا زین بی دل گمره به یک بی راه رنجیدی