ولی این حرف چون افتاد در افواه رنجیدی

به کشتن سر بلندم دیر می کردی چه گفتم من

که بر قدم لباس شوق شد کوتاه رنجیدی

دهانت را چه گفتم هیچ بر من خرده نگرفتی

ز ره صد ره برون شد غیر و طبعت زو نشد رنجه

چرا زین بی دل گمره به یک بی راه رنجیدی

حدیث محتشم بر خاطرت ماند گران اول