هنگام مرگ بهر جوانی و نازکیت

معزول مانده از سخن خوش زبان تو

جان تو پاسبان بقای تو بوده باز

با دزد عمر گشته قرین پاسبان تو

خون می گریست بر تو همی جانستان تو

ای آفتاب جان من از لطف و روشنی

خر پشته گلین ز چه شد سایبان تو