به بحر ار بنده ای جوید همی در تو بپیمایی

بسان تخت جمشیدی تو گردون را کنی جلوه

بسان تاج نوشروان زمینها را بپیرایی

ز خار ار چاکری جوید همی گل تو برون آری

تو آن حیی خداوندا که از الهامها دوری

تو آن فردی خداوندا که خود را هم تو می شایی

جهاندارا جهانداری که عالم مر ترا شاید