دو نوان نرگس برطرف دو گلبرگ طری

صدهزاران شکن از زلف بر آن توده گل

صد هزاران دل از آن هر دو به زیر و زبری

دو سیه زنگی در پیش دو شهزاده روم

قد چون سرو که دیدست که روید به چمن

آفتاب و شکر از سر و بن غاتفری

فوطه ای بر سر آن روی چو خورشید که دید