صدهزاران شکن از زلف بر آن توده گل

که بوم چون صدف و جزع به کوری و کری

تا به گوش دلش آن گوهر خوش می شنوی

تا به روی لبش آن روی نکو می سپری

صد هزاران دل از آن هر دو به زیر و زبری

دو سیه زنگی در پیش دو شهزاده روم

دو نوان نرگس برطرف دو گلبرگ طری