تا به روی لبش آن روی نکو می سپری

بی لب و پر گهر و چشم کشش می خواهم

که بوم چون صدف و جزع به کوری و کری

تا به گوش دلش آن گوهر خوش می شنوی

صدهزاران شکن از زلف بر آن توده گل

صد هزاران دل از آن هر دو به زیر و زبری

دو سیه زنگی در پیش دو شهزاده روم