صد هزاران دل از آن هر دو به زیر و زبری

تا به گوش دلش آن گوهر خوش می شنوی

تا به روی لبش آن روی نکو می سپری

صدهزاران شکن از زلف بر آن توده گل

دو سیه زنگی در پیش دو شهزاده روم

دو نوان نرگس برطرف دو گلبرگ طری

قد چون سرو که دیدست که روید به چمن