تا به گوش دلش آن گوهر خوش می شنوی

او همه چون شکر و می همه گرمی و تری

بی لب و پر گهر و چشم کشش می خواهم

که بوم چون صدف و جزع به کوری و کری

تا به روی لبش آن روی نکو می سپری

صدهزاران شکن از زلف بر آن توده گل

صد هزاران دل از آن هر دو به زیر و زبری