که بوم چون صدف و جزع به کوری و کری

گرمی و تری در طبع فزاید مستی

او همه چون شکر و می همه گرمی و تری

بی لب و پر گهر و چشم کشش می خواهم

تا به گوش دلش آن گوهر خوش می شنوی

تا به روی لبش آن روی نکو می سپری

صدهزاران شکن از زلف بر آن توده گل