تو ای مرد سخن پیشه که بهر دام مشتی دون

گریبان گیر او ناید دمی توفیق ربانی

نگردد گرد دین داران غرور دیو نفس ایرا

سبکدل کی کشد هرگز دمی بار گران جانی

ز دین حق بماندستی به نیروی سخندانی

چه سستی دیدی از سنت که رفتی سوی بی دینان

چه تقصیر آمد از قرآن که گشتی گرد لامانی