ز دین حق بماندستی به نیروی سخندانی

نگردد گرد دین داران غرور دیو نفس ایرا

سبکدل کی کشد هرگز دمی بار گران جانی

تو ای مرد سخن پیشه که بهر دام مشتی دون

چه سستی دیدی از سنت که رفتی سوی بی دینان

چه تقصیر آمد از قرآن که گشتی گرد لامانی

نبینی غیب آن عالم درین پر عیب عالم زان