که از مرگ رویت شود زعفرانی

چو مرگت بود قاید اندر رهی تو

ز مشتی لت انبان آبی و نانی

تو روی نشاط دل آنگاه بینی

چو از غمز او کرد آمن دلت را

کند مهربانی پس از بی زبانی

نخستت کند بی زبان کادمی را