کند مهربانی پس از بی زبانی

تو روی نشاط دل آنگاه بینی

که از مرگ رویت شود زعفرانی

چو از غمز او کرد آمن دلت را

نخستت کند بی زبان کادمی را

بود بی زیانی پس از بی زبانی

به یک روزه رنج گدایی نیرزد