نخستت کند بی زبان کادمی را

که از مرگ رویت شود زعفرانی

چو از غمز او کرد آمن دلت را

کند مهربانی پس از بی زبانی

بود بی زیانی پس از بی زبانی

به یک روزه رنج گدایی نیرزد

همه گنج محمود زابلستانی