جز بهر ثناهای تو جانی و زبانی

دشمن چو کشانی دو بسد را به ضرورت

در خدمت تو بندد با جزع میانی

جان تو که مجدود سناییت ندارد

هرگز نشود خوار چو خاک از پی بادی

بی آب چو آتش نشود از پی نانی

هست اینهمه ز اقبال ثنای تو وگرنه