بی آب چو آتش نشود از پی نانی

جان تو که مجدود سناییت ندارد

جز بهر ثناهای تو جانی و زبانی

هرگز نشود خوار چو خاک از پی بادی

هست اینهمه ز اقبال ثنای تو وگرنه

در شهر که می گوید ازین سان سخنانی

گر هیچ ز مدحت قصبی بندد ازین پس