هرگز نشود خوار چو خاک از پی بادی

در خدمت تو بندد با جزع میانی

جان تو که مجدود سناییت ندارد

جز بهر ثناهای تو جانی و زبانی

بی آب چو آتش نشود از پی نانی

هست اینهمه ز اقبال ثنای تو وگرنه

در شهر که می گوید ازین سان سخنانی