عطا از خلق چون جویی گر او را مال ده گویی

عجب نبود که با ابدال خود را همعنان بینی

خلیل ار نیستی چه بود تو با عشق آی در آتش

که تا هر شعله ای ز آتش درخت ارغوان بینی

به سوی عیب چون پویی گر او را غیب دان بینی

ز بخشیدن چه عجز آید نگارنده دو گیتی را

که نقش از گوهران دانی و بخش اختران بینی