در بیابان راه کمتر گم کند الیاس را

تو کمان راستی را بشکنی در زیر زه

تیر مقصود تو کی بیند رخ برجاس را

موج دریا کی رسد در اوج صحرای خضر

گر هوا را می نخواهی دیبه را بستر مکن

دانه ها را می نسنگی سنگ بر زن طاس را

از یکی رو ای اخی پیش ریاست می روی