از یکی رو ای اخی پیش ریاست می روی

در بیابان راه کمتر گم کند الیاس را

گر هوا را می نخواهی دیبه را بستر مکن

دانه ها را می نسنگی سنگ بر زن طاس را

وز دگر سو ای ولی می پروری ریواس را

بر مخندان بر درر آب رخ لبلاب را

بر مگریان بر خرد چشم سر سیواس را