گر هوا را می نخواهی دیبه را بستر مکن

تیر مقصود تو کی بیند رخ برجاس را

موج دریا کی رسد در اوج صحرای خضر

در بیابان راه کمتر گم کند الیاس را

دانه ها را می نسنگی سنگ بر زن طاس را

از یکی رو ای اخی پیش ریاست می روی

وز دگر سو ای ولی می پروری ریواس را