چون دهان را پرده دار عیب دندانست و لب

پیشت آوردن سخن ترک ادب کردن بود

زشت باشد تازی بغداد بردن در عرب

پرده دار عیب کار چاکرت کن خلق خوش

تا بود عقل از ره دانش پرستان اصل غم

تا بود جان از پی بی دانشان اصل طرب

شخص تو باد از طرب چون تندرستان از غذا