تا بود عقل از ره دانش پرستان اصل غم

زشت باشد تازی بغداد بردن در عرب

پرده دار عیب کار چاکرت کن خلق خوش

چون دهان را پرده دار عیب دندانست و لب

تا بود جان از پی بی دانشان اصل طرب

شخص تو باد از طرب چون تندرستان از غذا

روی بدخواهت ز غم چون روی بیماران ز تب