چو زهر خوردی و زنده شدی بدانکه همی

ز آسیای فلک جوهر تو کی ساید

ز دود زنگ ز روح تو زهر در عالم

که دید زهری کو زنگ روح بزداید

زمانه را چو تو آزادمرد می باید

یقین شناس که از بعد ازین دهان اجل

به جان پاک تو تا روز حشر نالاید