پای در پای بر جهان بر تو

تو بپر می پری به سوی فلک

زان که عرشیست اصل گوهر تو

پس اگر گه گهی به درد آید

آن نه از درد نقرسست که نیست

پای را درد عبرت از پر تو

تن آلوده گر ز نااهلی