چند گویی تخت و افسر اول این گو: شاه کو

گمرهان پست همت را ز تیر «لا الاه»

رهنمای و داعی میدان «الا الاه» کو

هر زمان گویی که تخت و افسرش اینجاستی

حمله شیر آزمودن سست شد در رنج تو

روبهت زنده ست باری حیله روباه کو

ماند محراب و قضا را اسم مردی مرد کو