ز هم پروازی اقران و اشباه

همان اوج دولت شاه یحیی

که پروازش گذشت از ذروه ماه

به تنگ آمد دلش ناگه ازین بوم

چو بود از زمره همت بلندان

ز شاخ سدره گردید آشیان خواه

چو بیرون از جهان می رفت می گفت