چو بیرون از جهان می رفت می گفت

ز هم پروازی اقران و اشباه

چو بود از زمره همت بلندان

ز شاخ سدره گردید آشیان خواه

زبان هاتفان الخلد مثواه

چو او را جان برآمد برنیامد

ز جان خلق غیر از آه جانکاه