زبان هاتفان الخلد مثواه

چو بود از زمره همت بلندان

ز شاخ سدره گردید آشیان خواه

چو بیرون از جهان می رفت می گفت

چو او را جان برآمد برنیامد

ز جان خلق غیر از آه جانکاه

چو تاریخش طلب کردم خرد گفت