چو او را جان برآمد برنیامد

ز شاخ سدره گردید آشیان خواه

چو بیرون از جهان می رفت می گفت

زبان هاتفان الخلد مثواه

ز جان خلق غیر از آه جانکاه

چو تاریخش طلب کردم خرد گفت

برون شد شاه یحیی از جهان آه