ز شاخ سدره گردید آشیان خواه

به تنگ آمد دلش ناگه ازین بوم

ز هم پروازی اقران و اشباه

چو بود از زمره همت بلندان

چو بیرون از جهان می رفت می گفت

زبان هاتفان الخلد مثواه

چو او را جان برآمد برنیامد