اگرچه پیشه من نیست زیر تیشه شدن

به انتجاع رود گوش من بیانش را

به چند وجه مرا هم پناه و هم پدر است

که حق پناه کند از فنا زمانش را

به زیر تیشه شدم خامه و بنانش را

سپهر قدرا هرکس که بر کشیده توست

سپهر درنکشد خط خط امانش را