سپهر قدرا هرکس که بر کشیده توست

که حق پناه کند از فنا زمانش را

اگرچه پیشه من نیست زیر تیشه شدن

به زیر تیشه شدم خامه و بنانش را

سپهر درنکشد خط خط امانش را

پس از چه بود که در من کمان کشید فلک

نرفته هیچ خدنگی خطا کمانش را