نرفته هیچ خدنگی خطا کمانش را

سپهر قدرا هرکس که بر کشیده توست

سپهر درنکشد خط خط امانش را

پس از چه بود که در من کمان کشید فلک

بدان قرابه آویخته همی مانم

که در گلو ببرد موش ریسمانش را

اگر به غصه خصمان فرو شود دل من