اگر به غصه خصمان فرو شود دل من

نرفته هیچ خدنگی خطا کمانش را

بدان قرابه آویخته همی مانم

که در گلو ببرد موش ریسمانش را

روا بود که نکاهد محل روانش را

که قدر مرد کم از پیل نیست کو چو بمرد

همان بها بود آن لحظه استخوانش را