روا بود که نکاهد محل روانش را

بدان قرابه آویخته همی مانم

که در گلو ببرد موش ریسمانش را

اگر به غصه خصمان فرو شود دل من

که قدر مرد کم از پیل نیست کو چو بمرد

همان بها بود آن لحظه استخوانش را

سخن برای زبان در غلاف کام کنند