که قدر مرد کم از پیل نیست کو چو بمرد

که در گلو ببرد موش ریسمانش را

اگر به غصه خصمان فرو شود دل من

روا بود که نکاهد محل روانش را

همان بها بود آن لحظه استخوانش را

سخن برای زبان در غلاف کام کنند

کجا برات نویسند نام و نانش را