مسکن زاغان نه آشیانه باز است

من به صفت کدخدای حجره رازم

شکل فلک چیست حلقه در راز است

دهر نه جای من است بگذرم از وی

از تک و تازم ندامت است که آخر

نیستی است آنچه حاصل تک و تاز است

آقچه زر گر هزار سال بماند