یار، مویت سپید دید گریخت

کآفتاب این چنین دل افروز است

چه کنی غمزه کمانکش یار

که به تیر جفا جگر دوز است

که به دزدی دل نوآموز است

آری از صبح دزد بگریزد

کز پی جان سلامت اندوز است