ششم عروس فلک را امید دامادی

که جان به قالب امید در دمیده اوست

ز زعفران رخ ظالمان کند گه عدل

حنوط جیفه ظلمی که سر بریده اوست

ز بخت بالغ بیدار خواب دیده اوست

شنیده اند ز من صفدران به حفظ الغیب

ثنای او که صف بخل بر دریده اوست