که جان به قالب امید در دمیده اوست

فلک چو طفل عرب طوق دار شد ز هلال

که چون غلام حبش داغ برکشیده اوست

سخاش نور نخستین شناس و صور پسین

ز زعفران رخ ظالمان کند گه عدل

حنوط جیفه ظلمی که سر بریده اوست

ششم عروس فلک را امید دامادی