ز زعفران رخ ظالمان کند گه عدل

که چون غلام حبش داغ برکشیده اوست

سخاش نور نخستین شناس و صور پسین

که جان به قالب امید در دمیده اوست

حنوط جیفه ظلمی که سر بریده اوست

ششم عروس فلک را امید دامادی

ز بخت بالغ بیدار خواب دیده اوست