چه گویم از صفت آرزو که قصه حال

بسان بند دواتی که پیش دیده اوست

ولی دل از سر سرسام غم به فرقت او

زبان سیاه تر از کلک سر کفیده اوست

نگفته من به زبان از دلم شنیده اوست