همی راز خویش از تو دارد نهان

وزان جایگه شد سوی طیسفون

سر بخت بدخواه کرده نگون

چنین است رسم جهان جهان

نسازد تو ناچار با او بساز

که روزی نشیب است و روزی فراز

چو از گفته کرم پرداختم