جز به مغز عدو نمی دارد

همتت در جهان نمی گنجد

هفت دریا سبو نمی دارد

آفتابی است تیغ تو که غروب

آنکه فیض دو دست تو بشنید

چارجوی از دو سو نمی دارد

گو تیمم به خاک میکن از آنک