گو تیمم به خاک میکن از آنک

جز به مغز عدو نمی دارد

آنکه فیض دو دست تو بشنید

چارجوی از دو سو نمی دارد

ز آب حیوان وضو نمی دارد

رای تو چون سپهر تو بر توست

رخنه در هیچ تو نمی دارد