آنکه فیض دو دست تو بشنید

هفت دریا سبو نمی دارد

آفتابی است تیغ تو که غروب

جز به مغز عدو نمی دارد

چارجوی از دو سو نمی دارد

گو تیمم به خاک میکن از آنک

ز آب حیوان وضو نمی دارد